Abdurrahman Aktepî Hz.’nin Kabrinin Bulunduğu Türbe/Diyarbakır-Çınar

    Şeyh Abdurrahman Aktepî  hazretleri, bir gün bir rüya görür. Gördüğü rüyada; Kıyamet kopmuş ve herkes mahşer meydanına doğru gitmektedir.  Kendisi de, aynı şekilde gitmektedir. Fakat giderken kenarda bataklık bir yere düşer. Oradan kurtulayım diye bir gayret eder. Fakat, kurtulmak için yaptığı, bu hareketleri sebebiyle, çamura biraz daha batar. Göbeğine kadar çamurun içindedir artık. Arkasından can havliyle tekrar kurtulmak için davranıp hareketlenir. Fakat bu sefer, neredeyse boğazına kadar çamura batar.

    O zaman anlar ki; bir daha kurtulmak için kendi başına hareket ederse, tamamen çamura gömülecektir. O andan itibaren, bir hareket yapmayıp yoldan geçenleri seyretmeye başlar. Bir bakar ki, dünyadaki mürşid olarak bilinen zatlar geçmektedir. Bazısının arkasında yüz kişi, bazısının beşyüz kişi, bazısının bin kişi şeklinde, kendilerine intisap edip talebe olan sofi olan kişiler arkalarından cemaat halinde yürümektedir.

    O geçen zatlar, talebeleri arkasında olduğu halde, yanından geçerler, fakat bataklıktan çıkması için ona yardımda bulunmazlar.

    Daha sonra, ilerden tek başına gelmekte olan bir zat görür. O zat, yanına geldiğinde, ona; “Mele (Molla) Abdurrahman sen misin?” diyor. O da; “Benim!”, diyor. O zat, bu sefer o bataklığa nasıl düştüğünü soruyor. Molla Abdurrahman da, farkında olmadan , bir hatayla düştüğünü söylüyor. O zat, isterse kendisini oradan kurtarabileceğini söyler. Molla Abdurrahman da kurtulmak istediğini ifade eder. Arkasından da, o zat, elindeki bastonunu uzatır. Molla Abdurrahman tutununca, onu çekerek kenara çıkartıverir.

    Molla Abdurrahman Aktepî, kurtulduktan sonra kendisine bu büyük iyiliği yapan zatın kim olduğunu merak edip sorar. O da, isminin Muhammed Bahaeddin (Şah-ı Nakşibend), olduğunu söyler. Abdurrahman Aktepî hazretleri, bu sefer ona, oradan geçen bir çok zatlar olduğunu, herkesin müritlerinin ve talebelerinin arkasından yürüyerek mahşer yerine doğru geçip gittiğini, kendisinin talebelerinin nerede olduğunu sorar.

    Şah-ı Nakşibend Hazretleri (k.s.) o soru üzerine, cübbesinin önünü açıverir. Molla Abdurrahman,  onun cübbesinin içinde, küçücük sivrisinekler gibi binlerce, milyonlarca müritlerin ve talebelerin bulunduğunu görür.

    Şah-ı Nakşibend Hazretleri, cübbesinin içindeki o müritleri dışarı çıkarırsa, dağları, tepeleri , vadileri dolduracağını, kendisine bağlı olan talebelerini alıp, sıcak, soğuk,toz, toprak, bataklık, yürüme, koşma, beklemek, sıkıntılı yerden geçmek gibi, mahşerin sıkıntı ve zorluklarını göstermeden emin bir şekilde varacağı yere götürüp ulaştıranlara, gerçek mürşit denebileceğini, yoksa, bu sıcakta, bu zor zamanlarda, talebelerini arkasından yürüten o zatların gerçek şeyh ve mürşid olmadığını söyler.

    Molla Abdurrahman Aktepî hazretleri, bu müthiş rüyadan sonra, uykudan uyanır. Uyandıktan sonra da, Şah-ı Nakşibend Hazretleri’ne bağlılığını ifade eden  “Kelbi Şahi Nakşebendim..” diye başlayan meşhur kasidesini yazar.

KASİDE

Kelbê Şahê Neqşîbend im ta li dunya zende me
Me’dena cûd û sexaê ez feqîr im hewce me
Der sulûkê rahê heq ez mûrxekî perbeste me
Bêhişê xemra gunah im ‘asî û şermende me

(Ben dünyada oldukça Şah-ı Nakşibendin köpeğiyim
Ey cömertlik madeni olan zat, ben senin cömertliğine muhtacım
Ben Hakk yolunun kapısına geldim, muhtaç ve fakir bir insanım
Ben asi, kara yüzlü ve günahkar biriyim)

El-eman şahê mezin yexsîrê zincîra te me
Sed meded pîrê terîqet kelbê dergahê te me

(Medet ya büyük Şah, ben senin zincirinin esiriyim
Yüzlerce defa medet ey tarikatın pîri, ben senin dergahının köpeğiyim)

Şahê cumle ewliya î ez demê qal û bela
Melceê şah û geda yî rehberê şêyx û mela
Xergeyê behra gunah im teşne der koh û fala
Tu Behaeddîn bela kerdanî û ez mubtela

(Kâlu Bela’dan beri gelmiş ve gelecek bütün velilerin başağısın
Bütün Şahların ve kölelerin sığınağısın
Kader dağının önünde, günah denizinin kıyısında susuz biriyim, 
Sen Bahauddin’sin, ben ise boynu bükük müptelanım)

El-eman şahê mezin yexsîrê zincîra te me
Sed meded pîrê Buxara kelbê dergahê te me

(Medet ya büyük şah, ben senin zincirinin esiriyim
Yüzlerce defa medet Buhara’nın pîri, ben senin dergahının köpeğiyim)

Halikê nefsa xwe me ey ğawsê alem destegîr
Agehê ramzê Xuda î ey Buhaeddînê pîr
Kaşifê sirra derûn î, waqifê ma fî’d-demîr
Malikê kenzi’l-huda î, ez geda me, ez feqîr

(Ben nefsimi helak etmiş biriyim, ey bütün alemin elinden tutan Ğavsı
Ey Bahauddin, ey Hudâ’nın remzi olan zat
Ey en derin sırların kaşifi olan zat
Ey Hudâ’nın hazinesinin sahibi, ben köleyim, ben fakirim)

El-eman şahê mezin yexsîrê zincîra te me
Sed meded pîrê terîqet kelbê dergahê te me

(Medet ya büyük Şah, ben senin zincirinin esiriyim
Yüzlerce defa medet ey tarikatın pîri, ben senin dergahının köpeğiyim)

Şehriyarê textê Siddîqê şehê alîcenab
Feth û nusret hem înan iqbal û dewlet der rikab
Gewherê taca serê têk ewliya bê irtiyab
‘Asiyane ez rû be dergahê tu kerdem rûmetab

(Cömert Sıddîk’in tahtında oturan zat
Her türlü yardım, himmet, ikbal ve devlet senin eline verilmiştir
Sen bütün velilerin başlarındaki taclarda bulunan mücevhersin
Günahkar ve kara yüzlü olarak dergahının kapısına geldim)

El-eman şahê mezin yexsîrê zincîra te me
Sed meded pîrê Buxara kelbê dergahê te me

(Medet ya büyük şah, ben senin zincirinin esiriyim
Yüzlerce defa medet Buhara’nın pîri, ben senin dergahının köpeğiyim)

Mehresê Heq, lengerê erd û sutûnê asîman
Ez buzurgê namê pakeşlê neun ced der dihan
Şahê mutleq, ser cemiê ewliya der her zeman
Bêkesê babê te me, rehmê bike ser bêkesan

El-eman şahê mezin yexsîrê zincîra te me
Sed meded pîrê terîqet kelbê dergahê te me

(Medet ya büyük Şah, ben senin zincirinin esiriyim
Yüzlerce defa medet ey tarikatın pîri, ben senin dergahının köpeğiyim)

Şahê min, mewlayê min, axayê min pîrê terîq
Keştîbanê qulzem û ummanê rehmê ez xerîq
Ateşê şehwat û nefsanî kirim yekser herîq
Rehrewê tarikê nefs im, û Xuda ra yek berîq

El-eman şahê mezin yexsîrê zincîra te me
Sed meded pîrê Buxara kelbê dergahê te me

(Medet ya büyük şah, ben senin zincirinin esiriyim
Yüzlerce defa medet Buhara’nın pîri, ben senin dergahının köpeğiyim)

Rehberê pesman dekan ey sahibê lufta ’emîm
Darûwê darû’ş-şîfa der destê te ez dil-seqîm
Destê min bigre ji teswîlatê vê nefsê leîm
Rûreş û şermende me der perdeê umîd û bîm

El-eman şahê mezin yexsîrê zincîra te me
Sed meded pîrê terîqet kelbê dergahê te me

(Medet ya büyük Şah, ben senin zincirinin esiriyim
Yüzlerce defa medet ey tarikatın pîri, ben senin dergahının köpeğiyim)

Sefwetê ehlê Xuda, ser çeşmeê abê zelal
Şahê ew rengê Buxara haizê kenca kemal
Xeyri dergahê te tewbe min niye fikr û xiyal
Şukrulillah bende me destbestê der seffa ni’al

El-eman şahê mezin yexsîrê zincîra te me
Sed meded pîrê Buxara kelbê dergahê te me

(Medet ya büyük şah, ben senin zincirinin esiriyim
Yüzlerce defa medet Buhara’nın pîri, ben senin dergahının köpeğiyim)

Nefs û şeytan im li min bê hed kirim cewr û xedir
Mam di nêv ebnaê cinsê xwe zelîl û bêqedir
Dexlê papûsê te me bo xatirê ehlê Bedir
Hazirê îmana min be wextê ruh tê ser sedir

El-eman şahê mezin yexsîrê zincîra te me
Sed meded pîrê terîqet kelbê dergahê te me

(Medet ya büyük Şah, ben senin zincirinin esiriyim
Yüzlerce defa medet ey tarikatın pîri, ben senin dergahının köpeğiyim)

Sahibê ceyş û heşem serdarê cem’a ewliya
Mexribê sirê îllahî meşriqê şems û diya
Girye û zarî ke ber dergahê sultan “Rûhî”ya
Haletê nez’ê bişîne şehsuwarê neqşiya

El-eman şahê mezin yexsîrê zincîra te me
Sed meded pîrê Buxara kelbê dergahê te me

(Medet ya büyük şah, ben senin zincirinin esiriyim
Yüzlerce defa medet Buhara’nın pîri, ben senin dergahının köpeğiyim)

RÛHÎ-(ŞÊX EVDİRRAHMENÊ AXTEPÎ)

NOT: Şeyh Abdurrahman Aktepî hazretleri, Diyarbakır’ın Çınar ilçesine bağlı Aktepe köyünde doğmuş olup, aynı köyde türbesi vardır. (Doğ.:1850-Vefatı:1910), Şeyh Abdurrahman AKTEPÎ Hz.’nin mahlası Rûhî’dir.

(Kaynak:Şeyh Ahmet El-Vanî hz.nin bir sohbetinden alınmıştır/youtube.com/MfGQKOyy_bU)
Resimler:1/hattatlarimiz.blogspot.com)